دومین سال جدائی من و تو

چقدررررررر طولانی گذشت !!!

دو کلمه با دل خودم

دخترم؛
تو مرا می فهمی،
من تو را می خواهم
و همین ساده ترین
قصه یک انسان است.
.
.
تو مرا می خواهی؛
من تو را ناب ترین
شعر زمان می دانم،
و تو هم می دانی
تا ابد در دل من می مانی.
.
.

حرفهای دلم .....

نمی دونم چرا فقط وقتی غمگینم می تونم بنویسم . امشب غمی سخت درد ناک توی همه وجودم لونه کرده . انگار می خواد منو با خودش به قعر باتلاقی ببره که با هر دست و پائی که می زنم این کار براش راحتتر می شه . نمی دونم درست فکر میکنم یا نه ! ولی من به نظر خودم آدم قوئی هستم . با این حال بعضی وقتا بازم کم می یارم . این قدر کم می یارم که فقط می تونم بنویسم و بنویسم و بنویسم . چقدر خستم. دلم شور می زنه . دلم گرفته . یه دفعه عصبی می شم و به همه گیر می دم . توی محل کارم هم که کارام صد برابر شده و دیگه نور علی نور شده . بعضی وقتا اصلا فکرم کار نمیکنه که بخوام کارامو انجام بدم . نمی دونم دلم چی می خواد ؟ خودمم نمی دونم . دلم آرامش می خواد . آرامش محض. بازم هر شب خواب می بینم مامانم مریض شده . همش برای بابام نگرانم . همش فکر می کنم که چی می خواد بشه؟ دلم برای دخترکم تنگ می شه و فکر میکنم که اگه اون بود این همه احساس تنهایی نمیکردم . چقدر این اتاق با این وسایل برام زجر آورده . وقتی به فرشته کوچولوم حتی برای چند لحظه فکر میکنم اشکام بی اختیار می یاد . و به دلشوره ای که دارم افزوده می شه . فکر میکنم به بن بست رسیدم . همون بن بستی که ازش می ترسیدم . ۲۹ سالم شده!!!!!!!! چقدر زیاد؟!؟! دلم برای روزای ۲۰ سالگیم تنگه . نه نه اشتباه کردم . اون روزا برای مامانم خیلی استرس داشتم . نه دوست ندارم اون روزا برگردن . ای خدا من بازم شروع کردم به غر زدن . چقدر من بنده بدی هستم . ای خدا منو کمک کن . نمی دونم طالب چه چیزی هستم . طالب آرامشم. خدایا بهم ببخش. بزار آروم بشم . این دلشوره لعنتی بد جوری داره آزارم می ده . خدایا به من ببخش اون آرامش ذات مقدست رو . شبها چقدر ساعت دیر میگذره . روزها هم که همش درگیر کارای شرکتم . زندگی تکرار و .. تکرار...و تکرار شده همش. می خوام گریه کنم ولی !!!!! گریه هم دیگه یاریم نمیکنه . خدایاااااااااااااااااا کمکم کن . خدایا من بازم کم آوردم . من بازم عصبی شدم . خدایا خودت می دونی که چی دارم میگم . خستم خدا. من دنبال چه هدفی توی زندگیم هستم که گمش کردم؟ خدایا نکنه تو رو گم کرده باشم ؟؟؟؟؟؟؟ خدایا من با مرگ چقدر فاصله دارم؟؟؟ خدایا مرگ در چند قدمی منه ؟؟؟ خدایا این دلشوره ها چیه که اومده سراغم . خدایا شبا وقتی تنهام چقدر بهم سخت میگذره . خدایا این دیوارها چقدر منو اذیت می کنن. این زندگی با این همه فراز و نشیبش داره حالم رو بهم می زنه . خدایا سرم گیج می ره . خدایا هر چقدر هم حرف بزنم بازم غم از دلم بیرون نمی ره . من تنهام خدا!!!!!

دختر بهشتی من

خاطرات دانشجویی من :)

سلام عرض می کنم خدمت همه دوستای عزیزم و معذرت می خوام بابت اینکه جواب کامنتاشونو ندادم ........ولی دوستوت دارم  و ممنونم از اینکه منو فراموش نکردید      

خدایا منو ببخش!

خدایا شکرت . به خاطر همه چیزهایی که دارم و تا امروز قدرشو ندونستم و ناشکری کردم . ازت ممنونم . به خاطر این همه لطفی که به من کردی و من بی معرفت ازت گله کردم ازت معذرت می خوام . به خاطر همه آزمایشایی که برام رقم زدی و من ازش سر افکنده بیرون اومدم شرمندت هستم . به خاطر همه خوشیهام ازت ممنونم . به خاطر همه سختیهای زندگیم دوست دارم . امشب از اون شبایی هستش که احساس میکنم خیلی به فکر من بودی و من نفهمیدم . خیلی نعمتهای بزرگی رو بهم دادی و من شکرگزاریت نکردم . اشکام چقدر گستاخ شدن بازم . ازت شرمندم خدای من . اگه روزی . جایی . دیدی گله ای ازت کردم تو به بزرگواری خودت ببخش منو . اون ته ته ته دلم این قدر خوشحالم که دوستم داری. این قدر خوشحالم که خانوادم سالم و سلامت هستن . این قدر خوشحالم که سایه پدر و مادرم بالای سرمه . خدااااااااااااااااااااااااا. می شنوی چی میگم؟ من به جز سلامتی و شادی و دلخوشی اونا هیچی هیچی هیچی ازت نمی خوام . اینو خودت بهتر از هر کسی دیگه ای می دونی. یادمه وقتی دخترمو از دست دادم و زایمان کردم دو روز بعدش بابا از پله ها بد جور افتاد زمین . و من همون جا خدا رو شکر کردم که تو میوه زندگیمو ازم گرفتی ولی پدرم رو در مقابل اون حادثه برام حفظ کردی. الانم می گم . هزار سال دیگه هم می گم . خدااااااا. خدای بزرگم . خدای مهربونم . من به جز خانوادم و سلامتیشون ازت هیچی نمی خوام . چقدر صدای آرامش بخش پدرم قشنگه . وقتی که آروم و مهربون به حرفای من گوش می کنه. خدا ؟ من به جز این از تو چی باید بخوام ؟ هیچی . خودم دارم اعتراف میکنم که هر چی ازت خواستم خودخواهی محض بوده . خدایا . من به جز چشمای نگران مامانم که برای یه درد کوچیکی که دارم این قدر عاشقانه نگام می کنه . واین عمق عشقشو به من نشون می ده . چی باید ازت بخوام که هر چی جز این ازت بخوام خودخواهی محضه . خدای بزرگم . قلب کوچیک من رو دوست داشته باش. حتی وقتی که پر توقع می شم . حتی وقتی که ازت خواهشای زیادی دارم . خواهشایی که می دونم در مقابل قدرت لا یزال تو هیچی نیستش . ولییییییییییی تو بدون . بدون که من مدیون این همه مهربونیتم . مدیون این همه لطفی هستم که تو به من کردی . و من نفهیمدم که چرا و به چه علت بعضی جاها سرنوشت خلاف میل ظاهری من حرکت کرد و بی توجه بودم به اینکه تو باز هم مثل همیشه صلاح و مصلحت منو می خواستی و من نادون متوجه نشدم . خدای بزرگم . امشب مثل قبلها . دوست دارم بغلت کنم . یه حس زیبای بچه گونه . خدایا ؟ این قدر ازت شرمندم . این قدر ازت خجالت میکشم . این قدر دوست دارم . این قدر مدیونتم . که زبونم قادر به شکرگزاریت نیست . خدای بزرگم . دوستم داشته باش. و این همه نعمتهایی رو که با لطف بی منتهات به من دادی. برام حفظ کن . خدایا دوستم داشته باش مثل همیشه . و من پر از اشتباهو ببخش.

هنگ کردم!!!

این قدر دربو داغونم که نگوووووووووو.  نمی دونم چرا این طوری شدم . خستم . همه چی در هم پیچیده . همه چی قاطی شده . توی همه کارام گره ایجاد می شه . اعصابم خورده . همه بدنم درد میکنه . دلم داره از غصه می ترکه . تازه از همه بدتر به جای اینکه گریه کنم تا سبک بشم .  همش حرص میخورم . همش غر می زنم . اه . از خودم حالم بهم می خوره . بغض داره خفم می کنه . همه چی برام بی معنی شده . از خودم بدم می یاد . بیچاره رضا !!! چه گناهی کرده با من ازدواج کرده مگه؟؟؟ این قدر غر غرووووووووووووووووو......اه اه اه . من که اگه این طوری زن داشتم طلاقش می دادم . جدی میگم . 

راز سر به مهر کیکهای من و رضا

سلامممممممممم

فصل جدید!!!

جمعه بیست و نهم شهریور .ساعت ده و نیم شب . توی ماشین . نسیم ملایمی می یاد . من و رضا حدود بیست دقیقه بدون رد و بدل کردن حتی یه کلمه . ساکت و آروم . هر کدوم داریم با افکار خودمون ثانیه ها رو میگذرونیم .

آخرین نوشته !!!

پارمیس!! اومدم از آخرین روز با هم بودنمون بگم .....می خوام ثانیه به ثانیش رو دوباره ...نه دوباره نه ...هزار باره برای خودم تکرار کنم !! اون روز(سه شنبه ۱۴ شهریور ۸۶) بر خلاف روزای قبل حالم خیلی خوب بود .یه انرژی مثبتی داشتم ....یه حس خوب.....نمی دونم چه حسی بود ...ولی پر از انرژی بودم .......صبح طبق معمول زودتر از همه بیدار شدم . رضا رفت سر کار........و من بازم شروع کردم به حرف زدن با تو .......بعد دیدم گرسنم شده ..رفتم صبحونه رو آماده کردم و منتظر بیدار شدن مامان و بابا شدم ......اونا که بیدار شدن صبحونه رو خوردیم .....من بر خلاف روزای قبل اصلا حالم بعدش بد نشد ...بازم این موضوع خوشحالترم می کرد........بعد اومدم توی آشپزخونه پیش مامان نشستم ..گفتم مامان امروز من می خوام ناهار درست کنم ........و شروع کردم به درست کردن غذا........و مامان از اینکه من این قدر شارژم خیلی خوشحال بود .و من شادی رو توی عمق چشماش می دیدیم و هر لحظه انرژی بیشتری می گرفتم ........بابا می خواست بره دفترش...وقتی می خواست از کنار من رد بشه ...بین من و کابینت و دیوار مونده بود .گفت ماشالله شکمو ببر کنار من رد بشم!!! .......بعد من و مامان خندیدیم ..و بابا هم از خوب بودن حال و احوال من توی اون روز با یه لبخند خاصی رفت سر کار.........و من و مامان شروع کردیم به حرف زدن در مورد سیسمونی.........مامان می گفت تخت و کمدو دوشنبه نوزدهم که وقت دکتر داری بریم نی نی سالن سفارش بدیم ......حتی مهمونایی رو هم که قرار بود دعوت کنه ....لیست کرده بود ...بعدمن گفتم که ماه رمضون نزدیکه .بعدش می رم خونه خودمون که کم کم اتاق دختر خوشکلمو بچینم ........زهی خیال باطل!!!ناهار رو آماده کردم .......بعد خوردن ناهار........بر خلاف روزای قبل اصلا خوابم نمی برد......رضا خوابید و من همچنان بیدار بودم و با هر حرکت آروم تو بازم می رفتم توی همون فکر همیشگیم که کنارم دراز کشیدی و من دارم بوست میکنم ....عصر شد .....چرا مثل روزای قبل سرم درد نگرفته بود !!! دائی مهمون اومد خونه مامان اینا ......آخر شب اونا هم رفتن و من همچنان آروم بودم هنوز و هیچ دردی نداشتم .....نمی دونم چطور شد که یه دفعه سر درد شدیدی گرفتم ........به رضا گفتم که سرم رو آروم ماساژ بده ....و اون هم این کار رو کرد!!!داشتیم با هم فیلم می دیدیم ....من حال روحیم بد شده بود ....به دلایلی!!!اومدم جلوی کامپیوتر نشستم و آروم آروم اشک ریختم ..بعد اومدم روی مبل نشستم .....بعد چند دقیقه که اومدم روی تخت دراز بکشم ......همین که از حالت نشسته خواستم دراز بکشم .یه سوزش خیلی آروم توی دلم احساس کردم ..بعد که دراز کشیدم خروج یه مایع سیل آسا رو از بدنم احساس کردم ....اول فکر کردم خونریزی کردم ..داد کشیدم رضا بدبخت شدم ..........بعد که یه مشت دستمال از بالای سرم برداشتم و روی بدنم گذاشتم دیدم که رنگی نداره .......مایعی با سرعت سیل داشت از بدنم خارج می شد ....من نیمه روی تخت دراز کشیده بودم و ناخود آگاه داد می زدم و رضا هم دستمال کاغذی با یه کیسه فریزر دستش بود و مرتب به من دستمال می داد و منم دستمالهای خیس خیس رو می انداختم توی اون کیسه ......و می گفتم رضا کیسه آبم پاره شده!!!بابا از صدای داد من بیدار شد اومد گفت چی شده؟؟؟گفتم بابا کیسه آبم پاره شده !!!بابا این قدر شوکه شده بود که نمی دونست چی باید بگه ..گفت نه بابا جان .نترس..هیچی نیستش..بعد که اومد نزدیکتر و من رو توی اون وضعیت دید که همه لباسم و تشک تخت خیس آب هستش.......زود رفت و مامان رو بیدار کرد...وقتی مامان داشت می یومد دیدم مرتب می زنه توی سر خودش......خدایاااااااااااا چرا ؟؟؟؟حدود یه ربع همون طوری با سرعت سیل از بدنم آب خارج می شد ...هی مامان می پرسید بچه تکون می خوره ؟ می گفتم آره .بابا می گفت نگران نباش...تو هر کاری از دستت بر می اومده انجام دادی....بقیشو بسپر به خدا؟!؟!؟ من بازم الکی لبخند می زدم .دیگه آبریزش نداشتم ....ولی گرسنم شده بود ....رضا یه لیوان شیر با تی تاب آورد خوردم .....همه بیدار نشسته بودن بالای سرم و من بی هیچ صدای و خیلی آروم دراز کشیده بودم و به اون لحظه ها فکر میکردم که کیسه آبم پاره شده بود .ساعت ۷ صبح به موبایل دکتر زنگ زدم .گفت سریع باید سونو بشی.........ساعت ۹ بود رفتم سونو..تا نوبتم بشه شد ساعت ۱ ظهر!!!رفتم داخل...با مامان ..روی تخت دراز کشیدم ......دکتر می خواست سونو کنه و من آروم و بی صدا انگار که از دنیای دیگه ای اومده بودم .....توان هیچ حرف زدنی نداشتم ........دکتر شروع به سونو کرد.......بعد چند لحظه به من نگاه کرد.....دوباره به مانیتور........گفت چی شده؟ ماجرا رو گفتم ......دقیقا همین جمله ها رو گفت....جنین کاملا سالم ..با حرکات طبیعی.....ولی میزان مایع آمونیوتیک به صفر رسیده!! بازم به من نگاه کرد....من هیچی نمی تونستم بگم .مامان پرسید آقای دکتر یعنی چی می شه ؟ گفت سن جنین کمه ...توی این سن کاری نمی شه کرد..و باید ختم حاملگی بدید........اشکام بدون اجازه من می یومدن .ولی زبونم قفل شده بود ...هیچی نمی تونستم بگم .اومدم بیرون..رضا نگام میکرد.......نمی تونستم نگاهش کنم .هیچی نمی گفتم .........آروم بودم فقط اشک می ریختم حرفی برای گفتن نداشتم .هیچ حرفی!!!اومدم توی ماشین ....مامان به دکتر زنگ زد ..دکتر توی اتاق عمل بود ..با مامای شیفت حرف زد........ماما گفت کاری نمی شه کرد...پارمیس داشت برای من تکون می خورد.من فکر میکردم دارم خواب می بینم .......همون لحظه ماما گفت که دکتر در اومد از اتاق عمل..مامان با دکتر هم حرف زد و اونم گفت که سریع بیاد بستری بشه برای زایمان!!!هنوزم اینا رو میگم نمی تونم گریه کنم ..هنوزم توی شوکم !!!گرسنم بود..ولی نمی تونستم چیزی بخورم...بابا زنگ زد......گفت بیا خونه......بیا ببینیم چی کار باید بکینم.......اومدم خونه.......روی تخت دراز کشیدم .......همه اومده بودن اونجا...عموم......خانومش...بابام .مادر بزرگم ....همه توی اتاق پیشم بودن ......و من بی هیچ حرفی فقط آروم اشک می ریختم ....و رضا هم کنار من نشسته بود و اشک می ریخت ........فقط می تونستم با نگاهم باهاش حرف بزنم .......زبونم لال شده بود .....عموم به دکتر زنگ زد.گفت آقای دکتر هیچ کاری نمی شه کرد یعنی؟ دکتر گفت نه ..عموی من بر خلاف بابام خیلی آدم منطقی هستش..گفت سحر جان دکتر میگه برای خودت ضرر داره ....رحمش عفونت میکنه ..پاشو بریم بیمارستان.و بابام در همون لحظه اشک ریخت.....من همین طوری نگاهش میکردم ....خانوم عموم گفت آره منم با دکتر حرف زدم ..گفت کاری نمی شه کرد.....یه دفعه انگار منفجر شدم...داد کشیدم ..رضا اینا چی می گن؟؟؟با صدایی بلند تر داد زدم ..گفتم رضاااااااااا اینا می خوان بچمو ازم بگیرن ......اینا چی میگن....هان؟؟ تو بگو .بچه من زندس...دستتو بزار ببین داره تکون می خوره ...بابا تو بگو ..بچه من مال منه ...اینا چه حقی دارن دربارش تصمیم بگیرن .....و همه از اتاق رفتن بیرون...چون من کاملا دیوونه شده بودم.....فقط داد می زدم ......از صبح تا اون موقع که شیش عصر بود هیچ حرفی نزده بودم .........ولی اون موقع فقط داد می زدم ...رضا اشک می ریخت من داد می زدم......این قدر داد زدم و اشک ریختم تا دیگه توانی برام باقی نموند.....بعد بابا گفت بیا بریم یه سونوی دیگه ....رفتیم یه سونوی دیگه .این دکتر خیلی مهربون بود .......برخلاف دکتر قبلی!!!گفت بچه اصلا آب دورش نیست و خودش چشماش پر اشک شد........ولی من نتونستم اشک بریزم چون خودم هنوز باور نداشتم که این طور شده .........آخرش یه جرفی زد که دلمو آتیش زد...گفت بچه لوله شده توی خشکی مونده .......وقتی اومدم بیرون...اشک امونم نمی داد........بچه من .......عشق من ...پاره وجود من ...داشت زجر می کشید.......تا طبقه بالای بیمارستان گریه کردم.........وقتی به رضا رسیدم .......گفتم: رضا بچمون داره زجر کش می شه ......رضا بچمممممممممممم داره زجر می کشه ....رضا بچه منی که این قدر توی مصرف آب محتاط موندم ....توی بی آبی مونده داره زجر می کشه .اینا رو مثل دیوونه ها با صدای بلند میگفتم و اشک می ریختم ....این قدر اشک می ریختم که چشمام جلومو نمی دید..مامان از بس شوکه شده بود نشسته بود روی پله ها .رضا صورتمو نوازش میکردو من همچنان داد می زدم و برای زجر دخترم به پهنای صورتم اشک می ریختم و مردم همه به ما نگاه می کردن .....چاره ای نبود....وقتی از در بیمارستان اومدم بیرون.....جلوی در بابا دستمو گرفت ..گفت گریه نکن ...هنوز که زندس..شاید زنده موند...اصلا اگه تو نخوای نمی ریم بیمارستان...........چقدر دلم براش سوخت........پدر من .الهی که من پیشمرگت بشم...........توی اون چشمای پر از خونت چی بود که می خواست منو دلداری بده ؟ بابا گفت بیاید بریم چند تا دکتر دیگه .........رفتیم مطب دکترای مختلف ببینیم که نظرشون چیه.....اولین دکتر که رفتیم ............سونیکید رو گذاشت روی شکمم......صدای قلب پاک و کوچیکش رو شنیدم و بازم به پهنای صورتم اشک ریختم ......دکتر گفت هنوز زندس .......با یه لبخند خاصی که تلخی یه غم توش بود......آخرین صدای قلب دخترم که توی گوشم موند همون بود .......بعد من اومدم توی ماشین و....دکتر به مامانم گفته بود که کاری نمی شه کرد .بعد اون چند تا دکتر دیگه ..که نظر اونا هم همین بود ....من و رضا اومدیم خونه .و مامان و باباُ بازم توی مطب دکترا دنبال یه حرف دیگه بودن ...یه دکتری که شاید بگه میشه کاری کرد.اما انگار همه درا بسته شده بود ........و آخر با یه برگه از دکتر اومدن که قرار شد من فردا صبح برم و بستری بشم برای زایمان طبیعی....اون شب ......دلم این قدر گرفته بود .......نمی تونم بگم چقدر ......به رضا گفتم قرصامو بیار بخورم ..مامانم گریش گرفت ...می دونستم که می خواد بگه که قرص دیگه برای چی؟!؟!؟ ولی من هنوز امید داشتم .....رضا برام شام خرید ...نمی تونستم بخورم .....ولی!!!وقتی که دیدم پارمیس داره تند تند تکون می خوره .دست رضا رو گرفتم و گذاشتم روی شکمم...اشکام مثل سیل می یومد ولی نمی تونستم حرف بزنم .....فقط با بغض گفتم .ببین !!!ببین رضا هنوز داره تکون می خوره ...........شامم رو بده بخورم ........شام رو خوردم...........تا خود صبح از سردرد داشتم میمردم ..این قدر سرم درد میکردکه نمی تونستم خوب حرف بزنم دیگه ....مامان می گفت مسکن بخور....گفتم نهههههههههه...برای بچه ضرر داره ..........مامان اینا زود رفتن اتاق خودشون و من و رضا رو تنها گذاشتن ....و من و رضا اون شب رو تا خود صبح اشک ریختیم .....چون خونه مامانم اینا بودم این دو ماه آخر رو ......یه تخت یه نفره داشتیم که من روی اون می خوابیدم و رضا هر شب روی زمین کنارم می خوابید و من تا صبح بایستی دستاشو توی دستام بگیرم ........ولی اون شب ازش خواستم که بیاد پیشم بخوابه ......گفتم دوست دارم این شب آخر که دخترم پیشمه .....وجودتو حس کنه ......دو تائی روی اون تخت خوابیدیم و همدیگه رو سفت بغل کردیم ......و پارمیس برام تکون می خورد .......و رضا اشک می ریخت و من مات و مبهوت به آینده نگاه میکردم .......و منتظر معجزه بودم ...پرده ها رو کشیده بودیم که بیرون مشخص باشه ..دوست نداشتم صبح بشه ..همش به آسمون نگاه می کدرم و به خدا می گفتم خدایاااااااااااا برام معجزه کن ...و اشک می ریختم و رضا هم با من اشک می ریخت .........وقتی که خورشید داشت طلوع میکرد رضا بلند شد و روی تخت نشست و با صدای بغض آلود گفت .......سحر صبح شد و معجزه نشد !!!!چی میگفتم من بهش؟؟؟ اون روز قرار بود من بعد دو ماه دوباره برگردم سر کار..همکارام برام جشن گرفته بودن ....ساعت ۷ به رضا زنگ زدن که بپرسن ما کی می ریم اداره ؟؟؟ وقتی رضا با گریه گفت که خدا دیگه دخترمو ازم گرفت .......نمی تونم بگم چه حالی شدم ؟!؟!؟ همکارام باورشون نمیشد .... برام هدیه خریده بودن ........و منتظر ما بودن اون روز....وقتی از جام بلند شدم دیدم که خونریزی شدیدی دارم .......و رضا با عجله منو سوار ماشین کرد و به طرف بیمارستان حرکت کردیم ........من و رضا با ماشین خودمون رفتیم و مامان اینا هم خودشون اومدن.وقتی که نامه پذیرش رو دادیم و از رضا امضا گرفتن ...به منم گفتن بیا و امضا کن ........تا اون لحظه خودمو کنترل کرده بودم .ولی نمیدونم چرا وقتی اون برگه رو امضا کردم صدای گریم رو نتونستم کنترل کنم و با صدای بلند گریه کردم ؟!؟!؟دلم برای بابام کباب شد .....اشک رو نمی تونستم توی چشماش ببینم .....یه خانومی اومد بهم گفت گریه نکن ....سزارین که ترس نداره!!!آخه شکمم بزرگ شده بود و همه فکر میکردن که برای زایمان اومدم........حرفی برای گفتن نداشتم وفقط بهش لبخند زدم .....بعد گفتن برو داخل بخش زایمان ...آخ دلم داشت می ترکید .ولی همونجا به خدای خودم گفتم خدایا!!تو این بچه رو سالم به من دادی منم سالم بهت تحویلش می دم ونمی زارم آسیبی بهش برسونن........بعد اول از همه بابامو بغل کردم ......گریه نمی کردم ولی توی دلم صدای هق و هق می یومد و لرزش شونه های بابام رو احساس می کردم ....و توی اون موقعیت همش می ترسیدم که فشارش بره بالا.....همش میگفتم تو غصه نخوررررررررررر...........بعد با رضا ...بعد با دوستام که اومده بودن پیشم ......با همشون خداحافظی کردم و رفتم توی بخش.........دیگه دنیا برام به اخر رسیده بود .........و پارمیس با هر تکونی که می خورد داغونترم می کرد..وقتی که تخت نوزاد کناریم رو می دیدم آتیش میگرفتم ......دکتر اومد و گفت که اصلا غذا نباید بخوری ولی مایعات شیرین زیادباید بخوری..........بعد اینکه آمپول فشار رو داخل سرمم زدن .....دیگه دنیا برام تیره و تار شد .......همش از خودم می پرسیدم .......یعنی این منم واقعا؟!؟!؟دلم داشت می ترکید ..ساعت تازه ۱۰ صبح بود ...دکتر گفت باید تحملتو زیاد کنی........سزارینت نمی کنم اگه ده روزم اینجا باشی باید طبیعی زایمان کنی....وای همین اسم زایمان طبیعی داشت دیوونم میکرد .......از اولشم من نمی خواستم طبیعی زایمان کنم و دوست داشتم سزارین بشم ..........ولی دنیاس دیگه .هر کاری دوست داشته باشه با آدم میکنه ...... نمی دونی که وقتی برای بقیه مریضا غذا می آوردن چقدر دلم ضعف می رفت .چون توی بخش قبل زایمان بودم ...پس اتاق خصوصی نداشتم و توی اتاق سه چهار نفری بودن که تازه زایمان طبیعی کرده بودن ..یا اینکه مثل من منتظر زایمان بودن ...واقعا گرسنم بود و دوست داشتم یه لقمه غذا بخورم لا اقل..........داشتم دیوونه می شدم .....شب شد .....پونزده شهریور ماه..........من و رضا همیشه ماهگرد می گرفتیم برای خودمون ...ماهگرد ازدواج!!پونزدهم هر ماه می رفتیم با هم بیرون و کلی خوش میگذروندیم........و این تاریخ رو اصلا فراموش نمی کردیم ....ولی این شهریور پونزدهمین روزش برام بدترین ماهگرد ازدواجم بود.....شب شد ...دردم نگرفته بود ....پرستار با دکترم تماس گرفت .دکتر گفت سرمش رو قطع کنید و یه سرم معمولی براش بزنید ......وقتی که پرستار خواست این کارو بکنه من شروع به گریه کردم و گفتم تو رو خدا بزارید دردم بگیره ......خسته شدمممممممم.......بعد اینکه سرمم رو عوض کرد به دکتر زنگ زد و یه ربع بعدش دکتر اومد .......گفت چی شده؟؟گفتم تو رو به اونخدائی که می پرستید بزارید من زودتر خلاص بشم .....می بینم بچم داره زجر میکشه /آتیش می گیرم ....ولی دکتر گفت که اگه این ماده رو زیاد وارد بدنت کنیم ...رحم یه دفعه انقباضاتش زیاد می شه و ممکنه که بترکه.......باید تحمل کنی.بگیر بخواب...گفتم نمی تونم بخوابم .....گفت الان یه کاری می کنم که بخوابی...بعد فردا صبح دوباره سرم درد رو برات می زنیم ..بعد یه آرام بخش قوی به من تزریق کردن ......و همون شد که من بازم پلک روی پلک نزاشتم تا خود صبح...هر باز که پرستار می یومد می گفت تو هنوز نخوابیدی؟!؟!؟می گفتم نههههههه.منتظر صبحم .........مامانم از خستگی خوابش برد ......داشتم دیوونه می شدم ...و پارمیسم که تند و تند داشت تکون می خورد جنونم رو بیشتر و بیشتر میکرد .....یه دفعه تصمیم گرفتم لباسامو بپوشم و فرار کنم .........رفتم لباسامو برداشتم..که مامانم بیدار شد ...می خواستم برم جایی که دست هیچ کسی بهم نرسه .........حتی رضا !!!نمی دونم چرا می خواستم این کارو بکنم .........ولی نشد که نشد و مجبور شدم تا خود صبح منتظر بمونم.....صبح ساعت ۶ که پرستار اومد برای فشار و کارای دیگه گفتم تو رو خدا سرم منو بیارید .....گفت دکتر گفته ساعت ۷ ولی باشه .......تو تا صبح انتظار کشیدی .........دیگه دلم نمی یاد یه ساعتم منتظر باشی.باشه الان می یارم .........توی این مدتم هی رگهام می گرفت و مجبور بودن که جای سرم رو عوض کنن......یه ساعت بعد اینکه سرم رو زدن دردای خفیف من شروع شد ..........ولی اصلا حرفی به کسی نمی زدم ........هر بار که دردم میگرفت بلند می شدم راه می رفتم ...وقتی که شدید می شد می رفتم توی دستشویی و روسری رو می زاشتم توی دهنم و از شدت درد داد می زدم و خیس عرق می شدم .......وقتی می اومدم بیرون مامان می گفت چیه چرا عرق کردی؟؟ می گفتم گرممه...دوست نداشتم ببرنم اتاق زایمان و دخترمو به زور بکشن بیرون .برای همین تصمیم گرفته بودم که تا آخرین لحظه چیزی نگم .گفتم که می خواستم بچه ای رو که خدا سالم تحویلم داده بود سالم تحویلش بدم !!! رضا می گفت چیه چی شده؟؟ میگفتم هیچی ......رضا میگفت سحر تا امروز سعی کردی نگهش داری الان باید همه تلاشتو بکنی که از وجودت جداش کنی..آخ دلم می گرفت از این حرفش..آخ غصه می خوردم ...می دونستم که برای سلامتی من داره این حرفو می زنه ..اا دلم میشکست دست خودم نبود ...........اون روزم با همون دردای وحشتناک سر کردم و هی می رفتم و یواشکی درد میکشیدم ....بازم شب شد و همون برنامه قطع کردن سرم ........دکتر بعد معاینه گفت که دهانه رحم تقریبا باز شده و فردا زایمان میکنی.........درد نداری؟!؟!؟گفتم نه اصلا .............دکتر خیلی تعجب میکرد ولی هیچی نگفت ......اون شبم با بدبختی به صبح رسوندم .....صبح شد .......بعد سرم دیگه داشتم می مردم فاصله دردام کم شده بود و با هر دردی که از جام بلند می شدم ...رگی که سرم داخلش می رفت می گرفت و مجبور بوددن که جای سرمم رو عوض کنن........دیگه هر ده دقیقه.... فکر کنم دردم شدید می شد و می رفتم توی دستشویی یواشکی گریه میکردم و همون روسریمو می زاشتم توی دهنمو جیغ می زدم دیگه رنگم مثل گچ شده بود ........از شدت درد ........ساعت جدودای یازده بود ............روز جمعه !!!آخرین باری که رفتم دستشویی وقتی برگشتم یادمه توی راهرو دیگه از شدت درد داد کشیدمممممممممم............دیگه صدام رو نمی تونستم کنترل کنم ......پشت سر هم داد می زدم ......پرستار اومد و گفت بالاخره دردت گرفت؟؟!؟! برم به دکتر زنگ بزنم ......از شدن درد یقه لباسم رو پاره کردم ...نمی تونم بگم چه دردی بود ....همون دردی که با فاصله می گرفت هزار برابر شده بود و پشت سر هم ......تمام اجزای بدنم داشت از هم جدا می شد .......پرستار گفت نباید بشینی باید دراز بکشی....از بس توی حال خودم نبودم ..نرده های تخت رو بالا کشیدن ......داشتم خودمو از تخت می نداختم پائین .....دیگه هیچی دست خودم نبود ...فقط میگفتم مامان مردم ......رضا رفته بود برام گلسر بخره ..آخه از بس رفته بودم توی دستشویی و جیغ زده بودم گل سرم این وسط نمی دونم چی شده بود ..........به مامان گفتم به رضا زنگ بزن ...گوشیش خط نمی داد ....فقط وقتی صداشو شنیدم گفتم رضا حلالم کن !!!فقط داد می زدم ......هیچی نمی فهمیدم ......مامان گریه میکرد....من با خدا دعوا میکردم .........جیغ می کشیدم .....دکتر در عرض پنج دقیقه پیشم بود ....بعد معاینه گفت این که داره زایمان می کنه .سر بچه کاملا اومده بیرون ..........منو گذاشتن روی برانکارد ........در اون لحظه مامانم رو دیدم .....گفتم شاید برای آخرین بار باشه که می بینمش .چون مرگو با چشمام می دیدم از شدت درد ........یه لبخند بهش زدم و گفتم مامان !! .......این قدر همه عجله داشتن که منو به اتاق زایمان برسونن که کلی منو کوبوندن به درد و دیوار .........دکتر سریع اومد و من صدای اذان رو شنیدم که می یومد .......دلم شکست .......گفتم خدایا به حق خانوم فاطمه زهرا که محسن شیش ماهشو از دست داد ..دختر شیش ماهمو به خودت سپردم .....دوست دارم سالم تحویلت بدمش!!!!انگار خدا اون موقع صدامو شنید ...قبل اینکه دست دکتر به بدن فرشته بهشتیم بخوره ......بدنش به آرومی از بدنم اومد بیرون ....بدون اینکه کسی حتی دست بهش بزنه ..همون خواسته ای که قبل بستری شدنم داشتم .......خدا به حرف دلم گوش کرده بود.......اون موقع که بچم به دنیا اومد به دکتر گفتم می خوام ببینمش.........پارمیس مامان دیگه چشمام یاری نوشتن و اشک ریختن نداره !!!بعد زایمانم قبل اینکه ببرنم اتاق عمل برای کوراژو و کورتاژ.....در که باز شد رضا رو دیدم که با مامانم جلوی در وایستاده ...با چشمام بهش گفتم که رضا همه چی تموم شد و رضا مات و مبهوت نگاهم میکرد ....بردنم توی اتاق عمل..همین طور که داشتن آمادم می کردن .......دکتر گفت شانس آوردیا..........زود دردت گرفت و زودم زایمان کردی..توی دلم گفتم آره دو روزه دارم از درد می ترکم..ولی چیزی نگفتم و گفتم آره من کلا آدم خوش شانسی هستم !!از شواهد که کاملا مشخصه !!!!موقعی که دکتر بهوشی خواست بیهوشم کنه .بازم از خدا یه چیزی رو خواستم .اینکه دیگه به هوش نیام و برم پیش دخترم .....ولی این دفعه خدا دیگه حرفمو گوش نکرد و من رو دوباره به زندگی بر گردوند ......یه ساعت توی اتاق عمل بودم ...بعد که نیمه هوش شدم اولش گفتم بچمممممممم........دیدم مامانمو صدا کردن ....مامانم که اومد گفتم مامان رضا کوشش؟؟؟گفت الان می یاد .........گفتم مامان بچم چی شد؟؟مامان حرفی نداشت بزنه ........رضا اومد.....دکتر اومد........دیگه هیچی نمی فهمیدم فقط مات و مبهوت به تخت نوزادد کناریم نگاه میکردم و هیچی نداشتم که بگمممممممممم.......دکتر گفت دارو دادم که شیرت قطع بشه .......می خواستم بزنم توی دهنش.......دیگه تا بیارنم توی اتاقم شب شده بود ........بعد چند روز بهم شام دادن ولی من نخوردم ......حالا که دخترم نبود دیگه اصلا میلی به غذا نداشتم در صورتی که توی اون سه روزی که دکتر گفته بود غذا نخورم حتی چند بار از گرسنگی گریه هم کرده بودم................ولی اون شب غذا نخوردم ......تا خود صبح با رضا مسیج بازی کردیم ..........اولین مسیجی که من دادم این بود .....دخترم پارمیسم بانوی بهشتی شد .همون طور که من و تو می خواستیم اسمشو بزاریم پارمیس چون معنیش باغ بهشت بود .....صبح کارای ترخیصم رو انجام دادیم و رفتیم خونه بابا اینا چون برام گوسفند می خواست قربونی کنه ......چرا آخه؟؟؟؟ بعد قربونی کردن اومدم خونه خودمون و کل ماه رمضون رو گریه کردم ....کل ماه رمضون ................پارمیس بانوی بهشتی من .....منتظر روزیم که تور رو عاشقانه توی بغلم بگیرم .......یعنی اون روز کی می یاد ؟!؟!؟منتظرم بمون مامان...........مطمئن باش یه روز بالاخره می بینمت